Grýla eftir Hallgrím Helgason

GRÝLA

Grýla bíður bakvið horn

á brókarsíðum frakka.

Hún er gömul galdranorn

sem gleypir vonda krakka.

 

Gnístir saman tönnum tveim,

með tungulöngu slefi

vætir hár á vörtum þeim

sem vaxa á hennar nefi.

 

Eyrnalöng með loðin brjóst

og ljóta fúaleggi.

Gerir myrkrið morgunljóst

mygluskán í skeggi.

 

Í bensínstybbu bíður hún

í bílastæðahúsum

með úldið glott og ygglibrún,

eyrun full af músum.

 

Og komi hún auga á krakkaskinn

sem kornabarnið hræðir

hún pínir litla pottorminn

í poka sinn og snæðir.

 

Því matvönd er kerlingarálftin ill

átján hundruð vetra.

Í matinn aðeins vont hún vill.

Því verra, þeim mun betra!

 

Svo ef þú ert góður eða góð

þú undan Grýlu sleppur.

Ef ekki, þú endar á hennar hlóð

sem heitur sláturkeppur.

 

Þann neysluóða nöldursegg

sem nýtur þess að væla

og pantar á jólum páskaegg

á pönnu mun hún spæla.

 

En næpuhvítan nammigrís

í nestisboxið setur

og þá sem borða bara ís

hún bryður líkt og hnetur.

 

Í skammdeginu skjót sem ör

hún skýst á milli bíla.

Þar sem spenna spillir för

spennir beltið Grýla.

 

Og fim sem köttur kerling er,

í kveiktum jólaljósum

á milli húsa hún sveiflar sér

og safnar frekjudósum.

 

Því frekjan á sinn fastagest

í formóður sinni, Grýlu.

En þó finnst henni bragðast best

börn sem eru í fýlu.

 

Við skulum því ekki hafa hátt

og hátíðlega lofa

foreldrum okkar friði og sátt

og fara snemma að sofa.

 

Og ef við verðum áfram góð

eftir næturhvílu

við sjáum hvar fennir um foldarslóð

í fýlusporin Grýlu.

                        Hallgrímur Helgason

 

                                              

---